ΚΑΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ

Κείμενο κάλεσμα της


ΑΡΙΣΤΕΡΗΣ ΕΝΩΤΙΚΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ – ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ


σε συνάδελφους μηχανικούς, αριστερούς αγωνιστές και οργανωμένες συλλογικότητες για προγραμματική συστράτευση ενόψη των μαχών του επόμενου διαστήματος και των εκλογών του ΤΕΕ

 

Εδώ και τρία χρόνια βιώνουμε μια χωρίς προηγούμενο κλιμάκωση της αντεργατικής επιδρομής σε δικαιώματα και κατακτήσεις δεκαετιών που για τους περισσότερους συναδέλφους μηχανικούς τείνει να αποκτά χαρακτήρα επαγγελματικής εξόντωσης. Οι μισθωτοί του ιδιωτικού τομέα βιώνοντας την εργοδοτική αυθαιρεσία στον έπακρο στο έδαφος της κατάργησης των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, οι αυτοαπασχολούμενοι κλείνοντας ο ένας μετά τον άλλο τα γραφεία τους φορτωμένοι χρέη και υποχρεώσεις μετά τη διαπίστωση ότι «το μεροκάματο της ντροπής» σε νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων και ενεργειακών πιστοποιητικών δεν αρκεί για τα προς το ζην, οι μηχανικοί του δημοσίου υφιστάμενοι την μία μείωση μισθού μετά την άλλη υπό την απειλή της διαθεσιμότητας – απόλυσης. Η πολιτική της εσωτερικής υποτίμησης χτυπάει πολλαπλά την πόρτα του εργαζόμενου μηχανικού.

    Γιατί η λιτότητα που επέφερε η πολιτική δημοσιονομικής πειθαρχίας για να εξυπηρετούνται τα δάνεια, να παραμένει ακλόνητο το Ευρώ, και να συνεχίζουμε την παραμονή μας ως ειδική οικονομική ζώνη εντός της ΕΕ, αλλά και οι ίδιες οι αντιφάσεις των επενδυτών μαινόμενης της δικής τους καπιταλιστικής κρίσης είχαν σαν παράπλευρη απώλεια τη συρρίκνωση τον κατασκευαστικού κλάδου σε τέτοιο βαθμό που χιλιάδες συνάδελφοι σήμερα βρίσκονται άνεργοι, υποαπασχολούμενοι, κακοπληρωμένοι και σε απόγνωση.

    Γιατί την κατάσταση αυτή ήρθε να πλαισιώσει θεσμικά η κατάργηση των όποιων εργατικών δικαιωμάτων υπήρχαν με στόχο την βίαιη επιβολή χαμηλότερων μισθών και αμοιβών (κατάργηση ΣΣΕ, κατάργηση ελάχιστων αμοιβών).

    Γιατί η εξωφρενική αύξηση των εισφορών στο ΕΤΑΑ/ΤΣΜΕΔΕ μαζί με την κατάργηση του αφορολόγητου, τη κατάργηση των φοροαπαλαγών, την επιβολή φόρου 26% +2 % από το πρώτο ευρώ και το τέλος επιτηδευματία έρχονται να δώσουν τη χαριστική βολή.

    Γιατί η πλήρης κατάργηση του δημόσιου ασφαλιστικού συστήματος και η εκμηδένιση χάριν των ιδιωτικών ασφαλιστικών των όποιων προνοιακών παροχών και παροχών ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης είναι ante portas.

 

Αν ο μύθος του ευημερούντα μηχανικού αναδιατυπώθηκε στις σελίδες από τα μπλοκάκια εργασίας χωρίς συλλογικά δικαιώματα και συνετρίβη στα κοινωνικά ερείπια των ιδεολογημάτων της «ισχυρής Ελλάδας», πλέον η κάρτα μέλους του ΤΕΕ ταυτίζεται για την πλειοψηφία των συναδέλφων με μία κάρτα εν δυνάμει ανεργίας, τη βεβαίωση μίας δυσθεώρητης οφειλής στο ΤΣΜΕΔΕ, ενίοτε και την εκσυγχρονισμένη κάρτα του Έλληνα οικονομικού μετανάστη του 21ου αιώνα. Όμως τα τρία αυτά χρόνια μπορεί οι συνάδελφοι μηχανικοί να χειμάζονται, παρόλα αυτά και παρά την ύφεση συγκεκριμένα ιδιωτικά συμφέροντα στον κατασκευαστικό κλάδο, στη βιομηχανία, στις μεταφορές και τις τηλεπικοινωνίες συνεχίζουν να αποκομίζουν κέρδη και να συγκεντρώνουν ακόμα μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας στους τζίρους τους.

ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΗ ΜΕ ΤΗ ΚΡΙΣΗ Η ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ

Κανένας εργαζόμενος δεν έχει μείνει αλώβητος από τον κοινωνικό οδοστρωτήρα της πολιτικής των κυβερνήσεων των τελευταίων ετών της ΕΕ και του ΔΝΤ, οι οποίοι δήθεν σώζοντας τη χώρα βάλθηκαν με το πρόσχημα των ελλειμμάτων, και της χρεοκοπίας και επιστρατεύοντας κάθε μορφή τρομοκρατίας, να κατεδαφίσουν σε 3 χρόνια θεμελιώδεις εργατικές και κοινωνικές κατακτήσεις αιώνων και να επιλύσουν με τον πιο βίαιο αυτό τρόπο χρόνιες αντιθέσεις του κεφαλαίου με τις δυνάμεις της εργασίας σε βάρος των τελευταίων και να εξυπηρετήσουν τα συμφέροντα τραπεζών και κεφαλαίου για μια έξοδο από την κρίση που όποτε αυτή έρθει, θα αποτελεί μια ανάκαμψη πάνω στα συντρίμμια ενός ολόκληρου λαού. Έτσι εμείς ποτέ δεν είδαμε το πρόβλημα των μηχανικών ως ένα ιδιάζων ζήτημα που θα λυθεί με συντεχνιακούς όρους μέσα στους διαδρόμους της βουλής, του ΤΕΕ και των υπουργείων. Αντιθέτως από την αρχή αυτής της περιόδου, υπογραμμίσαμε ότι οι μοίρα των εργαζόμενων μηχανικών είναι συνυφασμένη με την έκβαση μιας συνολικότερης μάχης που έχει να δώσει η εργαζόμενη πλειοψηφία για την ανατροπή των κυβερνήσεων που καταδικάζουν τον λαό στη φτώχια.



ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΑΓΩΝΕΣ – ΚΑΙ Η ΑΝΑΤΡΟΠΗ;
 

Ο ελληνικός λαός, εργαζόμενοι και νεολαία, έδωσαν μέσα στην τελευταία τριετία μεγαλειώδεις αγώνες και μάχες σε πλατείες και δρόμους σε ένα διαρκή αγώνα οικονομικής και κοινωνικής επιβίωσης. Οι αγώνες αυτοί, από την αναγέννηση των λαϊκών συνελεύσεων και κινητοποιήσεων στις γειτονιές, την ανάπτυξη δομών αλληλεγγύης και λαϊκής αυτοοργάνωσης ενάντια στην εξαθλίωση και την κοινωνική παρακμή, μέχρι τις απεργίες σε κλαδικό και πανεργατικό επίπεδο, αποτέλεσαν το πολύτιμο οξυγόνο στην προσπάθεια απόκρουσης της επίθεσης. Τα τρία αυτά χρόνια οι εργαζόμενοι μηχανικοί αποτελέσαμε τμήμα της λαϊκής οργής που ξέσπασε στη προσπάθεια να εμποδίσει και να ανατρέψει την αντεργατική λαίλαπα. Μέσα από τα σωματεία του κλάδου, με τον πρωτοπόρο ρόλο του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών, συμμετείχαμε στα ποτάμια των πολυάριθμων γενικών απεργιών και στις ηρωικές στιγμές που εξελίχθηκαν στα συλλαλητήρια στο Σύνταγμα, σε κλαδικούς αγώνες όπως στις κινητοποιήσεις των φορέων των μηχανικών ενάντια στις υπέρογκες αυξήσεις στις εισφορές στο ΕΤΑΑ, στη τράπεζα Αττικής και στο υπουργείο εργασίας, σε ένα πόλεμο θέσεων που μπορεί να μην κατάφερε την ανατροπή αλλά σίγουρα φρέναρε σε μεγάλο βαθμό τα σχέδιά τους.



ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΟΙ ΜΕ ΠΟΙΑ ΚΡΙΣΗ;

 

Όλα τα στοιχεία διεθνώς καταδεικνύουν ότι βρισκόμαστε αντιμέτωποι με μια κρίση που δεν είναι δημοσιονομική αλλά συνολική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος. Έτσι δύσκολα θα ξεμπερδέψουμε από επιτηρήσεις, μνημόνια και περεταίρω επίθεση στα εργασιακά μας δικαιώματα, το ξήλωμα του κράτους πρόνοιας, το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας και μια συνθήκη διαρκούς αποπτώχευσης και ασθενικής ανάκαμψης είτε η σημερινή κυβέρνηση φέτος πετύχει πρωτογενές πλεόνασμα, είτε μια αυριανή κυβέρνηση πείσει τους δανειστές ότι απαιτείται μια συνέχιση της ίδιας πολιτικής με ηπιότερο τρόπο και σε μεγαλύτερο βάθος χρόνου. Η ελληνική οικονομία θα ανακάμψει οριστικά και πολιτικά θα λυθεί ενδεχομένως το πρόβλημα του χρέους, όταν το κεφάλαιο καταφέρει να επιβάλει ένα άλλο μοντέλο με ακόμα πολύ φθηνότερη την εργασία, με ανύπαρκτα δικαιώματα, χωρίς ανάγκη να πληρώνουν καθόλου φόρους οι εργοδότες για κοινωνικό κράτος, με τσακισμένο τον λαό που δεν θα έχει πλέον καμία διάθεση να παλέψει συλλογικά για το οτιδήποτε και με κυβερνήσεις οι οποίες θα έχουν κερδίσει τη δυνατότητα να επιτίθενται αυταρχικά σε οποιαδήποτε προσπάθεια συλλογικής αντίστασης και θα απολαμβάνουν αυτό που οι ίδιοι ονομάζουν «σταθερότητα». Άρα όλοι καταλαβαίνουμε ότι μάλλον ο στόχος που μας οδηγούν, είναι ένας δρόμος γεμάτος ακόμα μεγαλύτερες θυσίες, αυταρχισμό και διαρκή εκμετάλλευση σε καθεστώς φτώχειας, ανασφάλειας και αβεβαιότητας για το μέλλον που περιλαμβάνει και τη πλειοψηφία των μηχανικών.



ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΑΠΑΙΤΕΙΤΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΟΛΑ ΡΗΞΗ
 

Μπροστά μας δεν έχουμε έναν εύκολο αντίπαλο. Η εξουσία του κεφαλαίου δεν πρόκειται να παραιτηθεί ακόμα κι αν αύριο βρεθεί αντιμέτωπη με μια «κυβέρνηση της αριστεράς» πολύ περισσότερο δεν πρόκειται να κάνει πίσω όταν μάλιστα η ίδια έχει ήδη δώσει διαπιστευτήρια ότι δεν θα συγκρουστεί με τις βασικές επιλογές του κεφαλαίου που αφορούν την ένταξη σε ΕΕ, ΟΝΕ, ΝΑΤΟ, ότι δεν θα τα σπάσει με τους δανειστές με μονομερείς ενέργειες, ότι η οικονομία θα συνεχίσει να λειτουργεί με όρους καπιταλιστικής αγοράς και ακόμα και αν σε ένα βαθμό εθνικοποιηθεί το τραπεζικό σύστημα αυτό θα γίνει για να εξυπηρετηθεί ο ελληνικός καπιταλισμός καλύτερα. Η οδυνηρή εμπειρία του Κυπριακού λαού άλλωστε δείχνει τα αδιέξοδα τέτοιων επιλογών Και ακόμα η εξουσία του κεφαλαίου πάνω από όλα δεν πρόκειται να κάνει βήμα πίσω, όσο το επίπεδο οργάνωσης αντίστασης και αλληλεγγύης του λαού στα σωματεία, στη νεολαία, στις γειτονιές παραμένει στο σημερινό επίπεδο. Με τα εργατικά συνδικάτα να αδυνατούν να οργανώσουν την αντεπίθεσή και να εκλιπαρούν την εργοδοσία για ψίχουλα, με την νεολαία αδρανή, με μορφώματα σαν τη δολοφονική Χρυσή Αυγή να κερδίζουν έδαφος στις γειτονιές καμία κυβέρνηση της αριστεράς δεν πρόκειται να σταθεί και να αντέξει για πολύ καιρό. . Έτσι απέναντι σε όλα αυτά η απάντηση δεν μπορεί να δώσει η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ που προσανατολίζεται σε λογικές επαναδιαπραγμάτευσης και «φιλολαϊκής» διαχείρισης της κρίσης, καθώς δεν έρχεται σε ρήξη με τους βασικούς πυλώνες της επίθεσης και δεν προσανατολίζεται σε σύγκρουση με τις πολιτικές του κεφαλαίου και της ΕΕ. Στο εργατικό κίνημα μιλά στο όνομα των αγώνων, βλέποντάς τους όμως σαν κινήσεις διαμαρτυρίας μέχρι το όριο μιας ελεγχόμενης φθοράς της κυβέρνησης. Δεν αποτελεί ακόμα απάντηση ούτε η τακτική του ΚΚΕ που συνειδητά πολεμά το ξεδίπλωμα κάθε αποφασιστικού αγώνα, ενώ αρνείται κάθε λογική μετώπου ανατροπής και κοινής δράσης, ακόμη και στα επείγοντα ζητήματα πάλης Το ΠΑΜΕ συνειδητά πολεμά το ξεδίπλωμα κάθε αποφασιστικού αγώνα με διάρκεια. Αντί να προσπαθήσει να ενισχύσει τον ξεσηκωμό του κόσμου, τον εμποδίζει και ακολουθεί μια απαράδεκτη τακτική ανοχής στο μπλοκάρισμα των αγώνων από τον κυβερνητικό συνδικαλισμό (πχ εκπαιδευτικοί, δημόσιο),και διασπά τον αγωνιζόμενο κόσμο. Η ΕΣΑΚ, η πρώτη δύναμη στο ΕΚΑ έχει τεράστιες ευθύνες για την διάλυση του μεγαλύτερου εργατικού κέντρου της χώρας, καθώς αρνείται τη συγκρότηση προεδρείου σε αγωνιστική ταξική κατεύθυνση και την ανάληψη αγωνιστικών πρωτοβουλιών. Την ίδια στάση κρατούν και οι δυνάμεις του ΣΥΡΙΖΑ. Η ΕΣΑΚ μισθωτών τεχνικών δεν συμμετείχε στις πρωτοβουλίες του σωματείου και τις μάχες στους χώρους δουλειάς. Απείχε από τις κινητοποιήσεις για το ασφαλιστικό που «πάγωσαν» την αύξηση των εισφορών, καταγγέλλοντας τες. Στέκεται απέναντι στην ίδρυση παραρτημάτων του σωματείου σε πόλεις εκτός της Αθήνας, αρνούμενη να συμφωνήσει σε οτιδήποτε δεν ελέγχει. Απαξιώνει κάθε προσπάθεια συντονισμού σε κλαδικό ή διακλαδικό επίπεδο και αρνείται την κοινή δράση όλων των ταξικών και αγωνιστικών δυνάμεων.

ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗ ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ

Προκειμένου ο επόμενος γύρος της αντιπαράθεσης να είναι νικηφόρος, απαιτείται να καλυφθεί ταχύτατα το έδαφος και στα δύο επίπεδα στα οποία το κίνημα φάνηκε ανεπαρκές τα τελευταία τρία χρόνια. Αφενός χρειάζεται αποφασιστικότητα, τόλμη και μεθοδική δουλειά για να παρθούν πρωτοβουλίες που θα ξανακάνουν το εργατικό και το νεολαιίστικο κίνημα πρωταγωνιστή των εξελίξεων. Χρειάζονται βήματα που θα δώσουν στον κόσμο και ιδιαίτερα στους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται για να μπορέσουν να αγκαλιάσουν εκ νέου τα σωματεία τους, να κινητοποιηθούν και να κάνουν απεργίες που θα συνδέουν τα επιχειρησιακά και κλαδικά αιτήματα με τον στόχο της ανατροπής και θα έχουν τέτοια δυναμική και διάρκεια που θα ασκούν δέος στο κεφάλαιο και τους εκπροσώπους του. Χρειάζεται μέσα στα συνδικάτα να αλλάξει ο συσχετισμός δύναμης και να δυναμώσουν οι φωνές που θέτουν αυτό τον προβληματισμό και στοχεύουν στην ανατροπή με όρους ρήξης. Χρειάζεται περιεχόμενο και στόχευση ανατρεπτική που να περιλαμβάνει και να υπερβαίνει την αντιμνημονιακή ρητορική σε κατεύθυνση ρήξης με το χρέος, και σε έξοδο από το ΕΥΡΩ και την ΕΕ.



ΣΤΗ ΒΑΣΗ ΠΟΙΟΥ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΟΣ;
 

Αφετέρου η απάντηση πρέπει δοθεί και συνολικά, στο ζητούμενο της εποχής μας που είναι η ενίσχυση μέσα από τους αγώνες των εργαζομένων και της νεολαίας, ενός αριστερού πολιτικού ρεύματος ανατροπής, καθώς και της ανάδυσης μέσα από αυτό, μιας άλλης αριστεράς που σε πείσμα όσων επιμένουν ότι έξω από το Ευρώ και την ΕΕ υπάρχει καταστροφή, σε πείσμα όσων επιμένουν να θεωρούν το κέρδος πυρήνα κίνησης των πάντων, σε πείσμα όσων πιστεύουν ότι η ιστορία των μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών ανατροπών έχει τελειώσει, μπορεί να μιλάει

    για ένα άλλο δρόμο ανάπτυξης – παραγωγής – κατανάλωσης στηριγμένα στη συλλογική επινοητικότητα, δημιουργικότητα και εμπειρία των μαζών,

    με έξοδο από το Ευρώ και την ΕΕ,

    με στάση πληρωμών και διαγραφή του χρέους,

    με εθνικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των επιχειρήσεων στρατηγικής σημασίας χωρίς αποζημίωση,

    με αυτοδιαχείριση, αυτοδιεύθυνση, εργατικό και κοινωνικό έλεγχο στην παραγωγή και σε όλη την κοινωνία,

    με πάλη για πραγματική δημοκρατία και λαϊκή κυριαρχία του εργαζόμενου λαού και την απελευθέρωση από τα δεσμά του σύγχρονου απολυταρχισμού του κεφαλαίου,

    με επιμονή στην ανάγκη για επαναστατικές αλλαγές και διεκδίκηση μιας σύγχρονης σοσιαλιστικής προοπτικής.

Άλλωστε Ούτε η «Ψαροκώσταινα», ούτε κανένας εργαζόμενος, έλληνας ή μετανάστης, φέρει την ευθύνη για την τραγική κατάσταση που βιώνει ο λαός στο σύνολό του. Αντίθετα, οι εργαζόμενοι και ο τόπος που ζούμε και που φέρει το αποτύπωμα της τεχνικής εργασίας πολλών γενεών, ακόμη και μετά την μακροχρόνια και καταστροφική επιδρομή του κεφαλαίου στις κοινωνικές σχέσεις και στις σχέσεις του ανθρώπου με τη φύση, διαθέτουν όλες τις δυνατότητες για την εξασφάλιση ενός υψηλού επιπέδου διαβίωσης. Ο γεωγραφικός χώρος της Ελλάδας διαθέτει σπάνιο ορυκτό πλούτο και πολλαπλές πηγές ενέργειας, που σε αντιδιαστολή και κόντρα με τις φαραωνικού τύπου “επενδύσεις” του μεγάλου κεφαλαίου (Σκουριές, Κρήτη, Ελληνικό κλπ) και τις καταστρεπτικές συνέπειες που αυτές επιφέρουν για τους τοπικούς πληθυσμούς και το περιβάλλον, μπορεί να εξασφαλίσει τους οικονομικούς και υλικούς πόρους για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων υπό ένα άλλο πολιτιστικό και καταναλωτικό πρότυπο και την απελευθέρωσή από την ιδιωτική εκμετάλλευση, εξασφαλίζοντας ποιοτική διαβίωση, ευημερία και εργασία για όλους. Η Ελλάδα διαθέτει επίσης ένα τεράστιο, εν πολλοίς αναξιοποίητο και παρακμάζον οικιστικό αποθεματικό, το μεγαλύτερο στην Ευρώπη κατά αναλογία πληθυσμού. Το «παράδοξο» του στεγαστικού προβλήματος, με τα εκατοντάδες χιλιάδες αναξιοποίητα κελύφη δίπλα στις χιλιάδες των αστέγων και των νέων που αδυνατούν να αποκτήσουν αυτονομία χώρου, οφείλεται αποκλειστικά στις πολιτικές που ως βάση έχουν την ανάγκη κερδοφορίας του κεφαλαίου και όχι σε ελλείψεις υλικών υποδομών για την επίλυσή του. Τέλος, νέοι και παλιοί μηχανικοί, μέσα στο ευρύτερο δυναμικό των αποφοίτων της ανώτατης εκπαίδευσης, συγκροτούν ένα υψηλά καταρτισμένο επιστημονικό δυναμικό, ικανό να εκπονήσει ένα πρόγραμμα σχεδιασμού της παραγωγής στην υπηρεσία των κοινωνικών αναγκών και των συμφερόντων. Κανένας εργαζόμενος, κανένας μηχανικός δεν “περισσεύει”. Η ανεργία είναι αποτέλεσμα της ασκούμενης πολιτικής και όχι ευθύνη των εργαζομένων και των αγώνων τους, όπως η κυβέρνηση και τα ακροδεξιά ερείσματά της προπαγανδίζουν! Μια τέτοια πορεία είναι και η μοναδική που μπορεί να απαντήσει στις ανάγκες για αξιοπρεπή δουλειά και ζωή για τους εργαζόμενους μηχανικούς, που με τη γνώση και εμπειρία τους μπορούν μαζί με την εργατική τάξη αυτού του τόπου να συμβάλλουν τα μέγιστα στις επιστημονικές ανάγκες μιας «επαναστατικής κοσμογονίας» που θα συμβαίνει στον τόπο αν η ανατροπή της σημερινής κατάστασης πάρει αυτή τη κατεύθυνση.



Ο ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
 

Δεν είναι μόνο η αποκάλυψη στα μάτια μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας του βρώμικου ρόλου και του εγκληματικού χαρακτήρα της ΧΑ που μας έκαναν να συνειδητοποιήσουμε ότι βρισκόμαστε ενώπιων μιας υπαρκτής φασιστικής απειλής. Τρία χρόνια τώρα με ευθύνη των κομμάτων που κυβέρνησαν, βιώνουμε μια κατάσταση «έκτακτης ανάγκης» μέσα στην οποία προκειμένου να υλοποιούνται απρόσκοπτα οι πολιτικές κοινωνικής καταστροφής, τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες περιορίζονται, το ίδιο το σύνταγμα έχει μετατραπεί σε κουρελόχαρτο όταν πρόκειται να εξυπηρετηθούν τα συμφέροντα των «από πάνω». Έτσι για εμάς δεν υπάρχει ούτε κάποιο «συνταγματικό τόξο» για να προστρέξουμε ούτε κάποια εδραιωμένη «νομιμότητα» για να τους «ταράξουμε», ούτε θεσμοί που να μην έχουν μεταλλαχτεί σε αντιδραστική, αντιδημοκρατική κατεύθυνση, με τα αλλεπάλληλα κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα, τη μειωμένη εθνική και λαϊκή κυριαρχία από την επιτροπεία της Τρόικα, την κατάργηση της εργατικής νομοθεσίας και τον τεράστιο περιορισμό του δικαιώματος στη συλλογική διεκδίκηση. Μονάχα ο λαός και οι αγώνες του μπορούν ανατρέποντας τις κυβερνήσεις των μνημονίων, των απολύσεων και της πλήρους συμμόρφωσης στην Τρόικα να επιβάλλουν το ξημέρωμα μιας άλλης κατάστασης με περισσότερη δημοκρατία και δικαιώματα, εργατικό και κοινωνικό έλεγχο, μια κατάσταση μέσα στην οποία φασιστικές εγκληματικές οργανώσεις σαν την ΧΑ δεν θα έχουν κανένα μέλλον. Μέτωπο λοιπόν ενάντια στον φασισμό και τα μνημονικά καθεστώτα «εκτακτης ανάγκης» μπορεί να έχει μονάχα αριστερό, αγωνιστικό, ανατρεπτικό πρόσημο. Υπό αυτό το πρίσμα αντιλαμβανόμαστε και την όποια μετάλλαξη πάει να συντελεστεί και στον θεσμό του ΤΕΕ και ταυτόχρονα απαντούμε αρνητικά σε προτάσεις συμμετοχής σε οποιασδήποτε μορφής «δημοκρατικό προεδρείο» που θα πάει από την επαύριον να υλοποιεί και να συνδιαχειρίζεται με την κυβέρνηση τις ίδιες αντιδραστικές πολιτικές με έναν μανδύα δημοκρατικής επίφασης που και αυτόν αργά ή γρήγορα θα αναγκαστεί να τον εγκαταλείψει.


ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΤΩΠΟ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΗΣ ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ

Η θετική διέξοδος από τη κρίση προϋποθέτει την ανάπτυξη αγώνων σε συμπόρευση με όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους που θα απαιτήσουν από τη κυβέρνηση να πάρει πίσω τα μέτρα και θα βαθύνουν το ρήγμα ενάντια στην συμμετοχή της Ελλάδας στην ΟΝΕ και την ΕΕ. Η κοινή δράση των μισθωτών, των ανέργων και των αυτοαπασχολούμενων με ένα πλαίσιο που θα στοχεύει στην ανατροπή του πυρήνα της αντεργατικής πολιτικής, είναι σήμερα πιο αναγκαία από ποτέ. Έτσι θα αποκρούσουμε τη συνεχή υποβάθμιση της θέσης μας και θα αποδυναμώσουμε την κυριαρχία και την πίεση της εργοδοσίας. Όλοι κατανοούμε το συνολικό και πολιτικό χαρακτήρα της μάχης που δίδουμε. Αυτό δεν σημαίνει ότι αφήνουμε στην άκρη κλαδικά ζητήματα και μέτωπα που ξεπηδούν σωρηδόν. Το άμεσο επόμενο διάστημα οι εργαζόμενοι μηχανικοί θα βρεθούν αντιμέτωποι με νέες προκλήσεις.

    Το μέτωπο της επανακατωχύρωσης συλλογικών διαπραγματεύσεων είναι κάτι που αφορά συνολικά το εργατικό κίνημα και οφείλει να αποτελεί προμετωπίδα των αγώνων.

    Το ασφαλιστικό αποτελεί ένα μέτωπο αυτό κάθε αυτό. Αφού το επόμενο διάστημα η στέρηση των πόρων από φόρους υπέρ τρίτων θα φέρει τη κυβέρνηση να επιβάλει νέες αυξήσεις σε εισφορές, να μειώσει συντάξεις και εφάπαξ, να εκμηδενίσει την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη να αυξήσει τα όρια ηλικίας συνταξιοδότησης ενώ ένα νέο κούρεμα η νέα ανακεφαλαιοποίηση της τράπεζας Αττικής μπορεί θα σημάνει και νέα κλοπή αποθεματικών. Το αίτημα της κατάργησης των υπέρογκων αυξήσεων στις ασφαλιστικές εισφορές καθώς και μια σειρά αιτημάτων που αφορούν τη δυνατότητα επιβίωσης των συναδέλφων απέναντι στις τοκογλυφικές ρυθμίσεις χρεών προς στο ταμείο είναι μπροστά μας.

    Το μέτωπο που αφορά στην αντιμετώπιση της ανεργίας, το να σταματήσουν οι απολύσεις, το να σταματήσουν πολιτικές τύπου voucher και ο στόχος του να μπορούν οι άνεργοι μηχανικοί να στηρίζονται για να επιβιώνουν χωρίς να παραιτούνται από το επάγγελμα, να παύουν να έχουν ασφάλιση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ή να αλλάζουν χώρα άρα το να πληρώνονται αποζημιώσεις και χρωστούμενα, το να υπάρχει επίδομα ανεργίας, είναι μπροστά μας.

    Το μέτωπο που αφορά στη διεκδίκηση μιας δίκαιης φορολόγησης για την απανακατωχύρωση του αφορολόγητου, την κατάργηση των έμμεσων φόρων και των χαρατσιών αλλά και την κατάργηση ειδικών κλιμάκων για αυτοαπασχολούμενους παραμένει ενεργό.

    Το μέτωπο που αφορά στην προσπάθεια να μετασχηματιστεί άρδην η πρόσβαση στο επάγγελμα του μηχανικού με εξετάσεις, ενάντια στην αντιδραστική μετεξέλιξη του ΤΕΕ σε ιδιωτικό φορέα κατάρτισης πιστοποίησης

    Το μέτωπο απέναντι στον στον ορυμαγδό των νόμων περί αυθαιρέτων, που μόνο ειπρακτικό χαρακτήρα έχουν, που μας αλλοτριώνουν και μας μετατρέπουν σε μακριά χέρια του κράτους, που δεν συμβάλλουν καθόλου στον περιορισμό της αυθαίρετης δόμησης

    Το μέτωπο που αφορά την ουσιαστική κατάργηση του δημόσιου ελέγχου σε μελέτες-κατασκευές, όπως γίνεται π.χ με τους ελεγκτές δόμησης

Αποτελεί ζητούμενο και προϋπόθεση για τους μεγάλους αγώνες που έρχονται, η ταξική ανασυγκρότηση του εργατικού κινήματος, και η αγωνιστική, μαχητική, ταξική απάντηση από το σύνολο των εργαζόμενων. Το επόμενο διάστημα πρέπει πιο αποφασιστικά να παρέμβουμε για την αναγέννηση της συλλογικής πάλης στον κλάδο, για τη δημιουργία και ανάπτυξη εργατικών συλλογικοτήτων (σωματείων, κινήσεων κλπ), ενάντια στον κατακερματισμό και τον συντεχνιασμό. Για να ξεδιπλωθούν ανυποχώρητοι αγώνες διαρκείας. Μπροστά σε αυτές τις συνθήκες είναι άμεση και επιτακτική η ανάγκη ενίσχυσης του συντονισμού πρωτοβάθμιων σωματείων ως ενός πόλου μέσα στο εργατικό κίνημα που μπορεί να σηματοδοτεί τον δρόμο της αγωνιστικής ταξικής ενότητας και την υπέρβαση των ταλαντεύσεων και της λογικής ηττοπάθειας. Στο χώρο μας επίσης είναι εξαιρετικά σημαντική η στήριξη και ενίσχυση μορφών ενότητας όπως η ανοιχτή συνέλευση μηχανικών που αποτελεί μια θετική παρακαταθήκη στην απόπειρα οικοδόμησης ενός μετώπου αγωνιστικής συσπείρωσης των εργαζόμενων μηχανικών.


ΤΟ ΤΕΕ ΩΣ ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΥΜΒΟΥΛΟΣ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΣ

Όλο το προηγούμενο διάστημα το ΤΕΕ παρά τις υποκριτικές και ανέξοδες αντιμνημονιακές κορώνες παρέμεινε όλο το προηγούμενο διάστημα σταθερό στις βασικές επιλογές του κεφαλαίου και της εργοδοσίας.

    Ας μην ξεχνάμε ότι από κοινού οι διοικήσεις του ΤΕΕ και του ΤΣΜΕΔΕ συναίνεσαν στη ληστρική αύξηση των εισφορών στο ΤΣΜΕΔΕ και στην ανακεφαλαιοποίηση της Τράπεζας Αττικής με χρήματα των ασφαλισμένων του, καθώς και στη συρρίκνωση των προνοιακών παροχών μέσα από την ένταξη του Ταμείου στον ΕΟΠΥΥ.

    Ανεμική, σε βαθμό έμμεσης αποδοχής, υπήρξε και η αντίδρασή τους απέναντι στο «κούρεμα» των αποθεματικών του ΤΣΜΕΔΕ μέσω του PSI, με αποτέλεσμα την απώλεια τους.

    Η ουδετερότητα που επέδειξε όταν για την πλειοψηφία των συναδέλφων μηχανικών καταργούνταν οι ΣΣΕ και οι ελάχιστες αμοιβές και πλήττονταν έτσι βάναυσα τα συμφέροντά τους αποδεικνύει ποιες προτεραιότητες και ποια συμφέρονται πραγματικά εξυπηρετεί.

    Η συμπαράταξη της διοίκησης του ΤΕΕ με τους εχθρούς του μεγάλου «δημοσίου» ήταν πάνω από προφανής αφού συναίνεσε και στην απόλυση εκατοντάδων συμβασιούχων του ίδιου του οργανισμού αλλά και δεκάδων άλλων φορέων του δημοσίου στο οποίο είναι διορισμένα μέλη των παρατάξεων της διοίκησης. Σήμερα ετοιμάζεται να κάνει το ίδιο και με τη διαθεσιμότητα – απόλυση των μονίμων υπαλλήλων.

    Απαρατήρητη δεν πέρασε ούτε η σιωπηρή υποστήριξη του ΤΕΕ προς το κράτος και το μεγάλο κεφάλαιο στην αντιπαράθεσή τους με τις τοπικές κοινωνίες: Από τον ηρωικό αγώνα των κατοίκων της Χαλκιδικής ενάντια στις κατατστροφικές εξορύξεις χρυσού μέχρι τα μπλόκα της Κερατέας και από την υπεράσπιση του δημόσιου χώρου στο Ελληνικό μέχρι τους αγώνες των κατοίκων της Κρήτης ενάντια στη βίαιη μετατροπή του τόπου τους σε πολύμπριζο της Ευρώπης, το ΤΕΕ στάθηκε παθητικά στο πλευρό του επιτιθέμενου κεφαλαίου.

    Προϋπόθεση για να γίνουν όλα τα παραπάνω όσο το δυνατόν αθόρυβα και ανέξοδα για τις παρατάξεις που διοικούν του ΤΕΕ, ήταν και το σταμάτημα της έκδοσης του ενημερωτικού δελτίου και η πλήρης απαξίωση της Αντιπροσωπείας. Την αντιδημοκρατική εξέλιξη αυτή έρχεται να ολοκληρώσει το νέο θεσμικό πλαίσιο του ΤΕΕ με ατζέντα που περιλαμβάνει την εκλογή του προέδρου απευθείας από το σώμα των μηχανικών.

Έτσι πίσω από τα καλέσματά του για συσπείρωση όλων των μηχανικών, και παρά τις κατά καιρούς γενικόλογες αντιμνημονιακές κορώνες, δεσπόζει η επιβλητική κυριαρχία των προτεραιοτήτων της εξόδου από τη κρίση προς όφελος του κεφαλαίου και των αντιδραστικών αλλαγών, καθώς και η υλοποίηση - εκπόνηση μιας πολιτικής εχθρικής για τα συμφέροντα και δικαιώματα των εργαζόμενων μηχανικών και των αυτοαπασχολουμένων (ασφαλιστικό, τράπεζα Αττικής, μνημονιακή νομοθεσία, φορέας πιστοποίησης). Ως εκ τούτου, δεν τρέφουμε αυταπάτες ότι το ΤΕΕ μπορεί να αποτελεί το όργανο εκείνο προώθησης των υποτιθέμενων «ενιαίων» συμφερόντων των μηχανικών.


ΤΟ ΤΕΕ ΔΕΝ ΒΑΛΛΕΤΑΙ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΜΕ, ΜΕΤΕΞΕΛΙΣΣΕΤΑΙ ΠΡΟΚΕΙΜΕΝΟΥ ΝΑ ΕΠΙΤΕΘΕΙ ΕΚ ΝΕΟΥ ΣΤΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΗΣ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑΣ

Είναι λανθασμένη μια οπτική που σήμερα βλέπει το ΤΕΕ να καταργείται ή να βάλλεται και να καλεί τους μηχανικούς να το υπερασπιστούν. Με τη βούλα της κυβέρνησης αλλά και τη συναίνεση των περισσοτέρων παρατάξεων της διοίκησή του, το ΤΕΕ σήμερα μετεξελίσσεται προκειμένου να ανταποκρίνεται στα νέα δεδομένα της κρίσης, της λιτότητας, του συρρικνωμένου κατασκευαστικού κλάδου, των διαρθρωτικών αλλαγών, των αναγκών για περιορισμό ενδιάμεσων στρωμάτων αυτοαπασχολούμενων χάριν της συγκεντροποίησης του κεφαλαίου σε μονοπώλια, της ανάγκης εκτός από το να καταστραφούν μη παραγωγικά κεφάλαια να βγουν από τη μέση και χιλιάδες εργαζόμενοι που το ίδιο το σύστημα τους απορρίπτει ως υπεράριθμους. Η κυβέρνηση προέβη στην κατάργηση των εσόδων του ΤΕΕ από το 2% στις μελέτες, επιβλέψεις και 2‰ στις εργολαβίες, ποσό που αναλογεί περίπου στο 90% του μέχρι χθες προϋπολογισμού του. Για εμάς το ΤΕΕ ως τεχνικός σύμβουλος της Τρόικας και οι πολιτικές στις οποίες διοχετεύεται ο σημερινός προϋπολογισμός μας βρίσκει ριζικά αντίθετους και έχουμε πολλαπλώς καταγγείλει τον ταξικό χαρακτήρα αυτών των πολιτικών υπέρ της εργοδοσίας και του μεγάλου κατασκευαστικού κεφαλαίου. Όμως η κατάργηση αυτού του πόρου αποτελεί ριζική αλλαγή κλίμακας σε βάρος του εργαζόμενου μηχανικού γιατί κυρίως αποτελεί τον μοχλό μετεξέλιξής του ΤΕΕ σε ένα επιχειρηματικό επιμελητήριο των λίγων για να συμβάλει με τη σειρά του στο ξεκαθάρισμα που συντελείται στο επάγγελμα με τις πιέσεις που ασκούνται σε χιλιάδες συναδέλφους να το εγκαταλείψουν ή να υποταχθούν σε ένα δυσμενή ταξικό συσχετισμό δύναμης ως υπάλληλοι χωρίς εργασιακά δικαιώματα. Αυτή η εξέλιξη θα σημάνει ένα ΤΕΕ ιδιωτικό φορέα με χαρακτήρα εντελώς ανταποδοτικό στη λειτουργία του, με συνδρομές «εταίρων» μόνο για λίγους που θα φτάσουν να ξεπερνούν τα ίσως και τα 500 και 1000 € ανά έτος, με την αντικατάσταση της σημερινής άδειας άσκησης επαγγέλματος από δομές επιμόρφωσης και πιστοποίησης σε κομμάτια επαγγελματικών δραστηριοτήτων. Αυτή η εξέλιξη θα σημάνει επίσης ένα ΤΕΕ από το οποίο θα απολυθούν δεκάδες εργαζόμενοι, ένα ΤΕΕ με λιγότερες δωρεάν υπηρεσίες εξυπηρέτησης των συναδέλφων, με θυγατρικές επιχειρήσεις όπως το ΙΕΚΕΜ, τη Τράπεζα Πληροφοριών, τα Συστήματα Ελέγχου Μελετών, τα λογισμικά τύπου ΚΕΝΑΚ κλπ που θα λειτουργούν εκμεταλλευόμενα την ανάγκη των συναδέλφων με αστρονομικού ύψους παράβολα. Αυτή η προοπτική έχει ήδη βρει συμμάχους στην σημερινή διοίκηση του ΤΕΕ που ήδη επεξεργάζονται τρόπους ιδιωτικοοικονομικής λειτουργίας του ΤΕΕ και του ΤΣΜΕΔΕ με αρωγό την Τράπεζα Αττικής. Αυτή η πολιτική συνοδεύεται από αποφάσεις σαν και αυτές που απεργάστηκε η νυν διοίκηση του ΤΕΕ για μηχανικούς «a la carte» που προκειμένου να μην φορτώνονται με ασφαλιστικές εισφορές στο ταμείο θα δηλώνουν επαγγελματική παρουσία συγκεκριμένες ημέρες του έτους, εργασία χωρίς λοιπόν ασφάλιση και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη. Αυτή η εξέλιξη πρέπει να ανατραπεί!



Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΜΑΣ ΕΝΤΟΣ ΕΚΤΟΣ ΚΑΙ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΤΟΥ ΤΕΕ
 

Η παρέμβαση μας, στοχεύει στη πιο αποφασιστική στάση ακύρωσης κάθε απόπειρας χειροτέρευσης των συνθηκών εργασίας των εργαζόμενων τεχνικών που θα φέρει και τη σφραγίδα του ΤΕΕ, ιδιαίτερα στις σημερινές συνθήκες του κοινωνικού πολέμου. Θέλουμε να στερήσουμε τις πλατιές συναινέσεις και πλειοψηφίες που σήμερα απολαμβάνουν οι κυρίαρχες παρατάξεις και διευκολύνουν τους εκπροσώπους της εργοδοσίας να επιτίθενται στα συμφέροντά μας. Η λογική μας διαχωρίζεται από συντεχνιακές λογικές, από λογικές «διόρθωσης από τα αριστερά» ή λογικές του «λιγότερο κακού» και έχει σαφές αντισυνδιαχειριστικό στίγμα και πρακτικές. Αποκαλύπτουμε, καταγγέλλουμε και επιχειρούμε να εκπροσωπούμε τα συμφέροντα των εργαζόμενων μηχανικών με γνώμονα τις προσπάθειες αγωνιστικής συνδικαλιστικής και σωματειακής δράσης και συγκρότησης.


Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΟΥ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΥ ΔΥΝΑΜΗΣ ΣΤΟ ΤΕΕ: ΣΤΟΧΟΣ Η ΑΥΤΑΠΑΤΗ;
 

Ευθύνες για όλα τα παραπάνω δεν έχουν μόνο οι κυβερνήσεις αλλά και οι παρατάξεις που εδώ και δεκαετίες διοικούν το ΤΕΕ (ΔΚΜ, ΔΑΠ, ΠΑΣΚ, ΔΗΠΑΜ, ΕΛΕΜ, ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ, ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΕΠΙ ΤΟ ΕΡΓΩ, ΜΗΧΑΝΙΚΟΙ ΤΗΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ, ΕΝΩΤΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΧΗΜΙΚΩΝ ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ - ΜΗΧΑΝΙΚΩΝ ΔΙΕΡΓΑΣΙΩΝ). Κατά τη γνώμη μας οι παραπάνω παρατάξεις πρέπει να αποστερηθούν στο μέγιστο δυνατό βαθμό τη στήριξη που απολαμβάνουν σήμερα από ένα μεγάλο μέρος συναδέλφων. Τη δυναμική τους όμως, αυτές οι παρατάξεις, και τη δυνατότητα τους στο να σχηματίζουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πλειοψηφίες που θα συνεχίσουν να διοικούν το ΤΕΕ, δεν θα την στερηθούν ποτέ και το αίτημα «Να τους διώξουμε» έχει θα έχει πάντα μικρή σημασία, αν αυτοί που «θα μείνουν» να διοικήσουν δυνητικά το ΤΕΕ έχουν αυταπάτες και ευσεβείς πόθους για ένα «Καλύτερο ΤΕΕ» στις σημερινές συνθήκες ενός πολιτικού συσχετισμού δύναμης που όλες οι υποτιθέμενες εναλλακτικές προτάσεις περί παραγωγικής ανασυγκρότησης περιελίσσονται γύρω από τις βασικές αστικές δεσπόζουσες της εξυπηρέτησης του χρέους και παραμονής της χώρας εντός Ευρώ και ΕΕ. Από αυτή τη σκοπιά το αίτημα «Να τους διώξουμε» όταν συνοδεύεται και από ένα κάλεσμα για προεκλογικό ή μετεκλογικό μέτωπο του συνόλου των αριστερών και αγωνιστικών δυνάμεων με μοναδικό πλαίσιο μια αντιμνημονιακή ρητορική μεταφρασμένη σε κλαδικά αιτήματα αλλά εντελώς ασαφές το στρατηγικό ερώτημα «μετά το μνημόνιο τι» δεν έχει κανένα νόημα, αποδυναμώνει και αποπροσανατολίζει τον αγώνα. Αντιθέτως στη περίοδο υπάρχουν σημαντικότεροι στόχοι που αξίζει κανείς να υπηρετήσει. Είναι σαφές ότι όσο εντείνεται η κρίση, θα εντείνεται και η «κρίση αντιπροσώπευσης» τμημάτων αυτοαπασχολούμενων μηχανικών που ούτε σωματεία έχουν να τους καλύπτουν, ούτε το ΤΕΕ θα επαρκεί. Άρα εκτός από τον αγώνα των σωματείων για την υπεράσπιση των μισθωτών, υπάρχει σημαντικό πεδίο για την ανάπτυξη συλλογικοτήτων ανά την Ελλάδα που θα μπορέσουν στοιχειωδώς να οργανώσουν την αντίσταση αυτής της κατηγορίας. Επίσης όσο το ΤΕΕ θα απαξιώνεται ακόμα περισσότερο στα μάτια της εργαζόμενης πλειοψηφίας άλλο τόσο θα υπάρχει και ανάγκη συγκρότησης μορφών που θα συντονίζουν τις επιδιώξεις όλων των αγωνιζόμενων κομματιών των μηχανικών (μισθωτοί, δημόσιοι υπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι, άνεργοι).


ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΚΗ ΣΥΣΤΡΑΤΕΥΣΗ ΣΤΙΣ ΜΑΧΕΣ ΠΟΥ ΕΡΧΟΝΤΑΙ

Υπό αυτό το πρίσμα είμαστε υποχρεωμένοι να εκφράσουμε το προβληματισμό μας και να καλέσουμε απλούς συναδέλφους εργαζόμενους, άνεργους, μισθωτούς, αυτοαπασχολούμενους, αγωνιστές της αριστεράς με αλλά και οργανωμένες συνδικαλιστικές δυνάμεις και συλλογικότητες με τους οποίους συναντηθήκαμε στους αγώνες του προηγούμενου διαστήματος και που συμμερίζονται στον ένα ή στον άλλο βαθμό τις ίδιες ανησυχίες, τις ίδιες αφετηρίες και τρόπο σκέψης να συγκροτήσουμε ενιαία παράταξη, να δώσουμε από κοινού την εκλογική μάχη στο ΤΕΕ και κυρίως να δώσουμε από κοινού τις μάχες που έρχονται. Γνώμη μας είναι ότι οι δυνάμεις που συμφωνούν:

    στη βάση ενός αριστερού, αγωνιστικού, αντισυνδιαχειριστικού στίγματος για τη δράση εντός εκτός και εναντίων του ΤΕΕ,

    στην αναγκαιότητα να πέσει η κυβέρνηση του μνημονίου και κάθε άλλη που θα κληθεί να υλοποιήσει την ίδια πολιτική

    σε μια εκτίμηση για τα μέτωπα της επόμενης περιόδου και την ανάγκη υπεράσπισης των συμφερόντων των εργαζόμενων μηχανικών περιλαμβάνοντας και την αντιδραστική μετάλλαξη του ΤΕΕ

    στους άξονες του προγράμματος που περιγράψαμε παραπάνω και

    μιας αντίληψης για την προτεραιότητα και σημασία της ανασυγκρότησης του εργατικού κινήματος και συνολικότερα της οργάνωσης του λαού σε αγωνιστική ανατρεπτική κατεύθυνση,

θα θέλαμε να ανταποκριθούν θετικά στο κάλεσμα αυτό.


ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΤΡΕΦΟΥΜΕ ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ

ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΜΕ ΤΟ ΒΑΘΟΣ ΤΗΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΥΠΟΣΤΕΙ ΤΟ ΠΑΡΟΝ

ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΦΟΝΤΟ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΣΥΝΤΙΘΕΤΑΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΜΑΣ

ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΕΜΕΙΣ ΑΝΤΙΤΕΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΚΟΚΚΙΝΟ ΤΩΝ ΑΝΥΠΟΧΩΡΗΤΩΝ ΑΓΏΝΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΡΟΠΗ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΟΙ ΘΑ ΖΟΥΜΕ ΚΑΙ ΘΑ ΔΟΥΛΕΥΟΥΜΕ ΜΕ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΓΙΑ ΕΝΑ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΥ ΘΑ ΚΑΘΟΡΙΖΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ

Κείμενο - κάλεσμα σε συνάδελφους μηχανικούς, αριστερούς αγωνιστές και οργανωμένες συλλογικότητες για προγραμματική συστράτευση ενόψη των μαχών του επόμενου διαστήματος και των εκλογών του ΤΕΕ